Παναγιωτης Νειρος - Ο Πολυταλαντος Γεραγωτης
Γεννήθηκε το 1892 στο Παπάδο, νονός του ήταν ο Αγιασώτης μουσικός Γιώργος
Καμπάς. Σε ηλικία 8 ετών είχε μεταβεί στην Αίγυπτο σε συγγενικά πρόσωπα όπου
μπήκε σε Ιταλική Φιλαρμονική και σε διάστημα μόλις 6 μηνών γνώριζε και έπαιζε
κορνέτα -την ίδια κορνέτα την δάνεισε αργότερα και στο Νίκο Ζωγράφο όπου έμαθε
να παίζει πνευστό όργανο. Ήταν μέλος και αυτός της «Μπάντας του Αρχιπελάγους»
στην οποία, επίσης, έπαιξαν ο Γρηγόριος Κωνσταντέλιας, ο Μιχάλης Ονουφριάδης, ο
Στέλιος Γεωργαλάς (ή Βούρδουλας). Το 1913 ήρθε από την Αίγυπτο και έγινε
εθελοντής στο στρατό, απολύθηκε το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στη
διάρκεια της θητείας του στη Μακεδονία γνωρίστηκε και έγινε αδελφικός φίλος με
το Στρατή Μυριβήλη με το οποίου ανέβαζαν θεατρικές παραστάσεις για την εμψύχωση
των στρατευμένων. Επίσης, τότε γνωρίστηκε με το συγγραφέα Βασίλη Μεσολογγίτη
που τον παρότρυνε να πάει στην Αθήνα να γίνει ηθοποιός. Αργότερα, γύρω στο
’35, χάλασε την φιλία του με το Μυριβήλη, καθώς ο τελευταίος από
Βενιζελικός έγινε Κονδυλικός πράγμα που εξόργισε τον Νείρο. Έπαιζε
επαγγελματικά κορνέτα και σταμάτησε το ’37. Στο συγκρότημα που έπαιζε
ήταν ο Στρατής Νείρος βιολί (πατέρας), ο Γιώργος Νείρος σαντούρι (θείος), ο
Αριστοφάνης Νείρος κοντραμπάσο (θείος), ο Στέλιος Γεωργαλάς τρομπόνι, ο Νίκος
Κωνσταντινίδης μπάσο και ο Γρηγόρης ο Κωνσταντέλιας (η γυναίκα του Μυρσίνη
Τυρέλλη είχε βαφτίσει την κόρη του Γ.Κ. Ρηγούλα). Εξασκούσε το επάγγελμα του
ράφτη και είχε εμποροραφείο στο Παπάδο. Το πρώτο ραφείο του το είχε πάνω από το
μαγαζί του Πανταζή απέναντι σήμερα από το ειρηνοδικείο, αργότερα το μετέφερε
κοντά στον Ταξιάρχη. Έραβε από πολιτικά μέχρι στρατιωτικά ρούχα, σε μια εποχή
που κανένας δεν ήξερε να ράψει στρατιωτικές στολές. Στο μαγαζί είχε έως και 28
καλφάδες, για να βγάζουν τη δουλειά του. Συγκεκριμένα το Πάσχα του 1929 είχε
βγάλει 90.000δρχ. Ως μουσικός έπαιζε, στους κνάδες (γάμους) των πλουσίων.
Συνόδευε μουσικώς τις θεατρικές παραστάσεις που έρχονταν από την Αθήνα. Την
εποχή εκείνη τα θέατρα αυτά έπαιζαν στα τσαμάκια (στη θέση αυτή ήταν και
κινηματογράφος, ενώ αρχικά ο χώρος ήταν τούρκικο νεκροταφείο-«μεζάρια»), στου
Ρεμπέτα (ήταν ο καλοκαιρινός κινηματογράφος), το Σπλέντιτ (ο χειμερινός
κινηματογράφος) στου Καλδή, ήταν απέναντι σε συνέχεια του Σπλέντιτ. Ο Π.Ν.
άφησε εποχή, όταν στην πείνα (1943) ανέβασε τη θεατρική παράσταση του «Χορ-Χορ
Αγά» με μεγάλη επιτυχία στο Μεσαγρό και κατόπιν στη Μυτιλήνη, τα έσοδα των
οποίων δόθηκαν υπέρ των σκοπών της Εθνικής Αλληλεγγύης. Στο «Χορ’ Χορ
Αγάς» έπαιξαν οπερέτα με 60 τραγούδια. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Κλεάνθης
Μυρογιάννης από τη Μυτιλήνη και μεταξύ των οποίων ήταν ο Χατζηευσταθίου πιάνο,
ο Παπιγιόν βιολοντσέλο, ο Βασιλείου βιολί, Παπγής Γιάννης κλαρίνο (Πλωμάρι). Το
1948 λόγω των πολιτικών διαταραχών έφυγε με την οικογένειά του στην Αθήνα.
Θεατρικά που είχε ανεβάσει ήταν ο «Άγνωστος», «Κλίνη για τρεις», κ.α. Ξάδερφός
του ήταν ο φωτογράφος Μιχάλης Νείρος γιος του Παναγιώτη. Σήμερα ακόμη, υπάρχει
το σπίτι του, ερειπωμένο, αναβαίνοντας στο δρόμο δίπλα από το Δημαρχείο.
|